Welkom in Iran!

Vlak voor de grens maken we ons op voor ons avontuur in Iran. Met al haar regels, waaronder de kledingvoorschriften. Voor mij een lange broek en voor Lynn een hoofddoek, lange broek en een lang shirt, zodat er niets vrouwelijks meer te zien is. Het plan is om naar Teheran te liften, met een tussenstop in Tabriz. In de hoofdstad vragen we visums aan voor Oezbekistan, Turkmenistan en China. In de tussentijd willen we twee weken een trip maken zonder de fiets, naar het zuiden van het land. Daarna gaan we met alle visums op zak, de laatste loodjes naar Turkmenistan fietsen.

Vanaf de rustige grenscontrole tussen Armenië en Iran, fietsen we de doorgaande weg op, richting Tabriz. Een rustige weg, dus het duurt wel even voordat de eerste auto langskomt. Het is een blauwe Nissan met een klein laadbakje. We steken onze duimen op en hij stopt. Ik zie dat zijn auto al helemaal is volgeladen, maar hij zegt dat het geen probleem is. Met touwen moeten we de fietsen er bovenop knopen. Daarna gaan we met volle snelheid richting Tabriz. De man spreekt een aardig woordje Engels en hij vertelt dat hij op weg is naar een andere stad. Daarom overleg ik dat hij ons bij de kruising eruit kan laten. Na verloop van tijd zegt de vriendelijke man dat hij speciaal voor ons naar Tabriz zal rijden. We bedanken hem, maar zeggen dat dat echt niet hoeft. Onderweg zeggen we meermaals dat hij echt niet voor ons om hoeft te rijden, vanwege Tarof. Tarof is een vorm van beleefdheid in Iran. Ze zeggen nee, maar ze bedoelen ja! Andere reizigers die we hebben ontmoet, adviseerden ons om minstens 3 keer te vragen om zeker te zijn dat het geen Tarof is 😉 . Bij de kruising zien we dat de man de afslag naar Tabriz neemt en dringen we nogmaals aan dat hij ons hier eruit kan laten. Toen vertelde (verzon) hij ineens dat hij naar zijn vrouw gaat, in het ziekenhuis van Tabriz.. We danken de man dat hij ons mee heeft genomen, onze eerste ervaring met de vriendelijke Iraniërs!

In Tabriz worden we gehost door Mehdi. Daar ontmoeten we twee andere fietsers, Michiel en Janne uit België. De volgende dag maken we een uitstapje naar Kandovan, een oud dorpje gemaakt in de rotsen, een beetje zoals Cappadocië in Turkije. De volgende dag gaan Lynn en ik samen de stad in om de grote bazaar te bekijken. We worden veel aangesproken en uitgenodigd, een paar keer gaan we mee. Elke keer is het gezellig en interessant. Het onderwerp dat telkens aan de orde komt is de grote onvrede over het regime.. We worden uitgenodigd door een vrouw in haar bruidswinkel. Ze verontschuldigd zich dat ik een hoofddoek moet dragen, en dat ze ons geen eten kan aanbieden, omdat het ramadan is. Als we bijna in de verkeerde bus stappen, vragen we een man die al in de bus staat of dit de juiste richting is. De man stapt uit de bus en brengt ons naar de juiste halte. Ook als het regent komen er mensen met paraplu bij ons lopen. We kunnen nauwelijks geloven dat we al zoveel aardige mensen zijn tegengekomen, in de eerste stad die we bezoeken.

 

Liften naar Teheran

We staan langs de snelweg en als we onze duim omhoog steken stop er gelijk een grote Turkse vrachtwagen. Als hij stilstaat zie ik dat de vrachtwagen van achteren vergrendeld is. Ik gebaar wat ons plan is en de man laat het slot zien en verontschuldigd zich dat hij ons onmogelijk kan meenemen. Na ongeveer 10 minuten krijg ik het voor elkaar dat de trucker door mag rijden. De beste man wou ons zo graag helpen! De volgende vrachtwagens zijn allemaal hetzelfde verhaal. We zijn veel tijd kwijt aan uitleggen dat ze door mogen rijden, omdat ze vergrendeld zijn. We pakken het anders aan, Lynn gaat 200 meter verderop staan en kijkt of de truck is vergrendeld. Als dat niet het geval is, steekt ze haar hand op en ik probeer daarna de vrachtwagens te stoppen. De eerste truck is meteen raak!

Een trip zonder fietsen

We laten onze fietsen achter voor een trip naar het zuiden. Het liften gaat erg vlot en is vaak een leuke ervaring. Er stopt een truck met twee mannen erin. We kunnen plaats nemen op het bed. De bijrijder zit andersom op zijn stoel en blijft maar kijken, naar Lynn. Ik ga er een beetje voor zitten en hoop dat hij op zou houden. Maar nee, hij blijft de hele tijd gluren en ze worden ook steeds asocialer. Plots beginnen ze om geld te vragen, terwijl we van te voren duidelijk hadden afgesproken dat het gratis zou zijn. Oke, zeggen we, laat ons er maar uit. Nee, zegt de man, het is maar een grapje! Maar even later begint hij weer te zeuren, dat hij graag een aandenken aan ons wil hebben. We zeggen dat we er nu meteen uit willen, want we voelen ons niet meer op ons gemak. Hij stopt bij een politie checkpoint en beide mannen lopen naar de agent. Terwijl zij nog druk in gesprek zijn met de politie, stopt er een auto vol enthousiaste Iraniërs die ons graag meenemen. Daarna zijn we iets kieskeuriger met het liften..

 

In de weken die daarop volgen hebben we onvergetelijke ervaringen met de zeer gastvrije Iraniërs. Het is voor ons heel interessant om hun verhalen te horen, maar ook heel triest, dat de mensen hier niet in vrijheid kunnen leven. Alles wat het leven mooi maakt, lijkt hier verboden. Alsof de tijd hier heeft stilgestaan, met al die ouderwetse wetten. Ze straffen hier nog met stokslagen en op het drinken van alcohol staat een lange gevangenisstraf. Het halve internet is onbereikbaar en de TV programma’s worden door de overheid gecensureerd. In werkelijkheid trekt niemand hier zich iets van aan, en binnenshuis kan alles. Ook zijn we tijdens ramadan in Iran, dan is overdag eten, drinken en roken niet toegestaan. Maar wij hebben niemand ontmoet die zich daar aan houdt. Er zijn restaurants waar je via de achterdeur naar binnen kan, om er stiekem te eten.. of gewoon bij de mensen thuis!

Ook zijn we onder de indruk van alle mooie steden die we hebben mogen bezoeken. Tabriz, waar we de grootste overdekte bazaar bezoeken. Kashan, een mooie rustige woestijnstad met indrukwekkende moskeeën. Isfahan, waar we één van de grootste en mooiste pleinen zien. Shiraz en Yazd, de hete woestijnsteden die we bezoeken met een andere sfeer en bouwstijlen. Persepolis, de oude hoofdstad van de Achaemenische dynastie van Iran (Perzië). En tot slot Teheran, waar we de meeste dagen hebben doorgebracht met geweldige hosts Farida en Ebrahim.

 

Het verkeer is een ramp

Het lijkt wel of hier geen regels gelden en niemand houdt ook maar een klein beetje rekening met elkaar. Als iemand de afrit voorbij is gereden op de snelweg, wordt de auto gewoon in zijn achteruit gezet. Ook zie je veel auto’s van links naar rechts over de weg gaan, omdat ze met hun mobiele telefoon bezig zijn. Het is daarom aan te raden als je een auto inhaalt eerst even te toeteren. We vragen we ons elke keer af wat al die politieagenten hier aan het doen. Want er zijn meer als genoeg te zien op straat. We zien de politie slechts twee keer in actie komen, als twee onschuldige tieners muziek willen maken in het metro station. Want dat mag toch echt niet hier! En aan het einde van de wedstrijd Spanje tegen Iran is het werkelijk één groot feest op straat. Niet omdat ze gewonnen hebben, maar de mensen hebben hier eindelijk iets te vieren hebben, in het openbaar. Iets vieren op straat is hier verboden, zoals ook dansen in het openbaar ook verboden is. En de politie kan niets doen, omdat het teveel mensen zijn. Ze grijpen alleen in als het echt te gek gaat. Als een man op zijn auto klimt om de menigte op te zwepen grijpt de politie hard in. Het is voor ons triest om te zien. Eerst zie je de mensen zo blij, en daarna worden ze afgevoerd door de politie.

Nog een klein stukje fietsen..

Vaak hebben we getwijfeld over onze keuze om te gaan fietsen, in plaats van backpacken en liften. Zoals we al vaker hadden gedaan. Maar als we een tijdje zonder onze fietsen reizen, dan missen we echt de vrijheid die de fiets ons geeft. Helaas hebben we nog steeds geen antwoord van de Turkmeense ambassade. We bellen elke dag en we worden er moedeloos van. Ondertussen zijn we weer in Teheran aangekomen om de visums af te halen. We besluiten maar alvast onderweg te gaan naar Mashad, de laatste grote stad voor Turkmenistan. Maar de motivatie is ver te zoeken.

De eerste twee dagen fietsen hebben we nog goede hoop, maar nadat Lynn nogmaals belt, zakt ons de moet weer in de schoenen. De ambassademedewerker zegt dat, meestal, als het zolang duurt, de visumaanvraag is afgewezen. We zijn er helemaal klaar mee, en we maken gelijk rechtsomkeert, naar Azerbeidzjan! Vanaf daar nemen we de boot naar Kazakhstan, en komen we via een omweg in Oezbekistan uit.

Dank aan alle Iraniërs die ons hebben uitgenodigd, ons een rit gaven en onze 5 weken in het land echt onvergetelijke en een bijzondere ervaring maakten! We raden iedereen aan om Iran te bezoeken, om de meest gastvrije mensen ter wereld te ontmoeten, om de diverse natuur, de andere cultuur en prachtige steden te zien 🙂 .

 
 
 
 
 

Als je het leuk vind om meer foto’s van onze reis door Iran te zien, klik dan hier.

6 Comments on “Welkom in Iran!”

  1. ha! weer een verhaal, we zaten er met smart op te wachten! zo leuk om jullie reis te volgen! wij zitten nu toevallig ook echt op jullie route met morgen meteora in het verschiet. Gaaf om jullie ervaringen van Iran te lezen, daar kijken we nu nog meer naar uit! Voelde de stukken die jullie gefietst hebben onveilig qua verkeer? of is dat te doen?
    (WordPress loopt ver achter; hier zie je onze route;
    https://www.polarsteps.com/HilgienRuinemans/672696-knorretje-en-iejoor-op-pad )

    Een visum voor Turkmenistan is Russische roulette met 30-50% kans, goed dat jullie het back-up plan klaar hadden liggen. Mogelijk iets grotere kans bij een aanvraag 2 landen vóór Turkmenistan. Maar dan zat je daar maar te wachten, nu maar mooi 5 weken van Iran genoten! top.
    We kijken uit naar de volgende verhalen! veel plezier&succes!!

    1. Hoi Hilgien & Auke, nog bedankt voor jullie leuke reactie! Het blijft lastig alles bij te houden naast het fietsen, haha… 😉 Ik zie dat jullie nu, of binnenkort al in Iran zijn. Veel plezier! Het verkeer vonden wij redelijk druk, en soms gevaarlijk, maar dat heeft misschien ook met onze keuze qua route te maken.. Wanneer denken jullie in Nepal te zijn? Wij wijken een beetje van onze route af en gaan na Thailand westelijk fietsen, richting Nepal 😉

      1. Hoi Robert & Lynn,

        Oh wat grappig dat jullie nu (langzaam) die kant op gaan. De beste tijd voor Nepal is november en de één na beste tijd eind februari /maart. Dus wij gaan ons richten op maart. Het is dan niet te koud en (redelijk) droog. Wat is jullie idee?
        Overigens is het hopen dat het lukt met het Iran visum, aangezien die al een keer is afgewezen. Mogelijk dus aanpassing van de plannen.
        Hoe en waar hebben jullie de visa geregeld?
        Groetjes Hilgien & Auke

      2. Hoi Robert & Lynn,

        Wat leuk dat jullie nu al (richting) Nepal gaan. Wij zijn van plan daar in maart te gaan wandelen. De ergste kou is er dan af en het is dan nog redelijk droog.
        Het is te hopen dat het lukt met onze visa voor Iran. De eerste poging leverde een afwijzing op.
        Hoe en waar hebben jullie de visa geregeld?

        Groetjes Hilgien en Auke

  2. Weer een mooi verhaal Robert zo krijgen we naast de foto’s een goed beeld van jullie avontuur. Groetjes nog veel plezier en pas goed op elkaar. Klaas en Nanja

Leave a Reply