Woestijnen en Canyons in Zuidwest USA

De Lockhart Basin Trail van Moab naar Monticello

Een aantal nachten kamperen we in de tuin van het hostel in Moab. Het stadje Moab is wereldberoemd vanwege de mooiste mountainbike trails, maar ook de prachtige Nationale Parken Arches en Canyonlands zijn vlakbij. We plannen wat trails in de omgeving op de fiets te verkennen, zonder bagage. Maar we komen niet verder als het restaurant en de supermarkt om de hoek. Het hostel is druk bezet, terwijl iedereen na hun ochtendritueel op pad gaat, blijven wij alleen in de woonkamer over. We hebben het tempo er flink in gehad en zijn wel toe aan wat rust.

Na drie dagen verlaten we Moab en de omgeving is direct prachtig. We delen de weg met motorcrossers, quads en buggy’s, maar als we veertig kilometer verder zijn blijven we alleen over. De weg wordt steeds ruiger en zwaarder, maar al het harde werken is het meer dan waard. Vooral door de steile afdalingen en beklimmingen, in de canyon met rotsachtige ondergrond, moeten we veel op en af de fiets. We volgen een beroemde (fiets)route langs de rand van Canyonlands National Park. Het is zeker een van de mooiste routes die we ooit hebben gefietst.

Hurrah Pass
Stijl omhoog door de canyons
Lockhart Basin Trail
😍
De weg naar Lockhart Canyon

Door de afgelegen bossen van Manti-La Sal

Twee en een halve dag later komen we aan in het plaatsje Monticello, waar we inkopen doen voor de komende 400 kilometer. We verwachten de komende dagen enkel een tankstation met kleine winkel tegen te komen, waarvan we niet zeker weten of die open zal zijn. Voor de zekerheid bellen we nog even. Vol trots vertelt de mevrouw aan Lynn dat de winkel zeven dagen in de week geopend is. Mooi, denken we, dat scheelt een hoop gesjouw. We kopen toch wel ruim in want de prijzen in dit soort kleine marktjes zijn meestal niet mis. We klimmen omhoog en de bomen maar ook de koude nachten zijn weer terug. Op een enkele jager en een groepje toeristen met zeer goed uitgeruste jeeps na komen we niemand tegen. Ze stoppen nog even om te vragen of alles goed gaat. In afgelegen gebieden is het soms makkelijker hulp te krijgen als in de stad. Gelukkig zijn we dat niet nodig. We fietsen over een bergrug met af en toe links en rechts mooie uitzichten.

Terug in de eindeloze bossen
Uitzicht vanaf de bergrug

Na vier dagen en vol verwachting dalen we af richting het kleine winkeltje. Ik vertel Lynn waar ik me allemaal op verheug om straks te gaan eten. De pret gaat snel over wanneer ik de winkel binnenstap. Dit noemt men een winkel? Wat een deceptie. Een paar kleine zakjes chips, wat borrelnoten en een grote cooling met nog drie magnetron burritos van 8 dollar stuk. Gefrustreerd pak ik er twee en stop ze in de magnetron. Ik koop nog een veel te duur pak met koekjes, ook de laatste, maar de meeste calorieën voor ons geld. En dan te bedenken dat we nog zeker drie dagen te gaan hebben. Na een tijdje de kaart te hebben bestudeerd verleggen we onze route zodat we langs een ander tankstation met winkel komen. De winkelmedewerker verzekerd ons dat daar meer te koop zal zijn. We besluiten dertig kilometer verderop in de canyon te kamperen, zodat we de volgende dag niet zo ver meer hoeven. Nog even overleven op snickers, koekjes en een zak droog toastbrood met sour cream dat we nog over hadden.

De afdaling naar het winkeltje was wel prachtig

Koude nachten in Zuid Utah

Er is een overgang van zacht naar koud weer en dat resulteert in een keiharde tegenwind in de canyon. Toch lukt het ons om bij de primitieve camping die we voor ogen hebben aan te komen. We gaan naast wat andere kampeerders staan omdat dat het enige plekje uit de wind is. Als we de tent net hebben staan komen de buren al naar ons toe. Na een kort praatje nodigen ze ons uit voor het avondeten. Pasta met echte parmezaanse kaas en rode wijn, wat een geluk! Als we over ons (geen) voedsel avontuur vertellen, geven ze met veel plezier ons allerlei eten voor onderweg! Morgen gaan ze toch naar huis. Nu hebben we meer dan genoeg. Ook krijgen we nog wat tips over een ‘slot canyon’ vlakbij de camping. De volgende morgen verstoppen we onze fietsen om een kijkje te nemen. We kruipen en klimmen door een hele smalle kloof die door water en wind in de aarde is ingesleten.

Leprechaun Canyon

De komende dagen gaat het flink kouder worden. We moeten nog een nacht volhouden en dan zijn we bij onze Couchsurfing hosts. De wind trekt steeds meer aan en we plaatsen onze tent op een vlak stuk tussen wat bosjes. We duiken er snel in, want het is steenkoud. We koken ons eten vanuit de slaapzak en met al onze kleren, zelfs de regenbroek. We kruipen strak tegen elkaar aan en houden elkaar warm. De volgende morgen is het -15°C in de tent, en met de harde wind moet het buiten nog veel kouder aanvoelen. We wachten tot de zon op de tent schijnt en ruimen zo snel mogelijk op. Maar we zijn al snel heel koud en we moeten ook nog eens bergaf. We worden niet meer warm en we zijn tot op het bot koud. Lynn ziet het niet meer zitten en begint te lopen. Ik probeer haar telkens te motiveren om te blijven fietsen. Ze probeert het telkens weer, maar in mijn ogen veel te kort om goed warm te worden. Ik ben ten einde raad wanneer Lynn huilend in de berm zit. Hoe krijg ik haar nog de laatste 40 kilometer mee? De hele morgen is er nog maar een auto langs gekomen en dan moet er ook nog plek zijn voor de fietsen. Er komt een auto aan vanuit de andere richting en de bestuurster ziet dit kleine drama en draait om. Ze wil ons helpen en een lift geven. We kijken nog wat aarzelend naar grootte van de kofferbak. Maak je geen zorgen zeg ik, hij gaat er in! We halen de voorwielen er af en ze passen er mooi in. We zitten met z’n tweeën op de voorstoel en de vrouw draait de verwarming hoog op. Ze is hier op vakantie en heeft een auto gehuurd en net door de canyon gereden. De canyon moeten wij nu wel vanuit de auto moeten bewonderen, maar dat is prima! We worden afgezet bij een café waar we lunch bestellen, verder kunnen opwarmen en de wifi gebruiken. We hebben geen haast meer, omdat onze host twee kilometer verderop woont. In het café raken we aan de praat met een heel aardige man die geïnteresseerd is in ons verhaal, waarna hij ons een lunch aanbiedt. Waarom ook niet, een tweede lunch gaat er ook wel in! En zo is het drama snel vergeten.

De familie waar we slapen woont al meer dan twintig jaar in een kleine yurt. Een nomadentent waar net een klein kacheltje, keuken en slaapbank in past. Met een klein trapje is boven nog een tweede slaapplek gecreëerd. Ze proberen zo veel mogelijk zelfvoorzienend te leven, met zonnepanelen voor energie, water uit een grondwaterbron, een composttoilet en groenten uit eigen tuin. Helaas waren ze zelf niet thuis, maar we werden opgevangen door twee vrienden die twee weken op hun huis passen. Hans en Ellen zijn een huis aan het bouwen verderop in de straat en hebben geen vaste woonplaats momenteel. Als hun overdag aan het werk zijn verblijven wij in de yurt en steken de houtkachel lekker hoog op. Na twee dagen stijgen de temperaturen weer naar de normale waarden (voor de tijd van het jaar) en fietsen we verder richting naar Bryce en Zion National Park. Meer toeristisch en over de geasfalteerde weg, maar wel wat comfortabeler in deze temperaturen.

Bryce Canyon
Heel indrukwekkend

Prachtige National Parks: Bryce en Zion

Langs Bryce canyon loopt een fietspad en we spenderen een halve dag in het National Park. Daarna fietsen we door naar Zion. Na een spectaculaire afdaling komen we aan in de kloof van Zion, waar we tussen de reusachtige rode en roze rotsformaties fietsen. Met de herfstkleuren ziet het er extra mooi uit. We zetten onze tent op, op de camping, en de volgende ochtend pakken we de eerste bus van zeven uur, om voor de drukte de beroemde en beruchte Angels Landing hike te gaan doen. We gaan in rap tempo omhoog en komen met drie andere wandelaars aan bij het gevaarlijkste gedeelte van de route. We klimmen over een bergrichel met een dal van 400 meter aan beide kanten. Een ketting is aan de rotsen bevestigd waar je aan vast kan houden. Zelfs zonder hoogtevrees is dit best eng, maar wel ontzettend gaaf. Een unieke ervaring.

Omhoog naar Angels Landing
Als je goed kijkt zie je de stalen kabel waar we langs zijn gelopen
Kijkend naar de afgrond

Joshua Trees & Las Vegas

We komen steeds meer in de lage woestijn en de temperaturen zijn hier perfect deze tijd van het jaar. Telkens als we weer boven de 1000 meter komen zien we Joshua Trees, die alleen op deze hoogte groeien. Een bijzondere boom, eigenlijk geen boom maar een vetplant die lijkt op een boom. De enige plek waar ze groeien is hier in het Zuidwesten van de Verenigde Staten. Na een lange tocht over zware wegen verblijven we zes dagen in Henderson, een grote stad naast Las Vegas. We zijn te gast bij James en Kimberly, hun kinderen, moeder en oma. We voelen ons er erg thuis en zijn echt even lid van de familie. Dat doet ons goed. Ook hun enthousiasme over fietsen maakt ons weer gemotiveerd om ons avontuur voort te zetten. We krijgen een rondleiding door Las Vegas door Stans, een Nederlandse vriendin van de familie, gaan mountainbiken, vieren een verjaardag mee en eten samen heerlijk en gezond eten.

Valley of Fire vlak voor Las Vegas
Joshua Trees in de verte

Door de Mojave woestijn naar Slab City

Onze tocht gaat weer verder door de woestijn, waar we een stuk van een nieuwe bikepacking route volgen. De route brengt ons langs het National Park Joshua Tree, Slab City en de Anza-Borrego woestijn. In Slab City vinden we een Warmshowers host. Slab City is een oude legerbasis waar alleen een asfaltweg nog van over is. In de zomer wonen hier zo’n 200 mensen maar in de winter, wanneer de temperaturen leefbaar zijn, minstens 1500. De meeste mensen wonen in een oude caravan waar soms een constructie over of naast is gemaakt tegen de warmte. Ook ligt er veel rommel, het lijkt het meest op een autokerkhof midden in de woestijn. De mensen zelf noemen het zelf het laatste stukje vrije samenleving van de Verenigde Staten. Hier zijn dan ook geen regels, je kunt je eigen stukje grond innemen en claimen dat het van jou is. Met oude pallets of een cirkel van stalen puin geef je aan dat het plekje van jou is. Als we op zoek gaan naar onze hosts, de Rabbits, blijken de andere bewoners erg behulpzaam en bij het enige hostel van Slab City, wat ook in elkaar is gezet met afval, geeft de eigenaar ons wifi vanaf zijn eigen telefoon zodat we in contact kunnen komen met onze hosts. Na enig speurwerk vinden we ons kamp voor die nacht. Ondertussen fietsen we door verschillende kampen van kunstenaars die best interessante dingen hebben gemaakt van spullen die ze hebben gevonden. Het bekendste plekje van Slab City is waarschijnlijk de beschilderde berg “Salvation Mountain”. De berg trekt een hoop toeristen want er is blijkbaar een videoclip van een zangeres Kesha gefilmd. Wij zijn blij met ons bezoek aan de Rabbits, het geeft ons een inkijk in hun leven in Slab City. Ze zijn een van de weinigen die er wat van proberen te maken (in onze ogen dan). Ze groeien wat groenten, al valt dat nog niet mee in deze hete woestijn. Ze hebben kippen en ganzen voor eieren, houden bijen en hebben een bijzonder kakkerlakken-project waarbij ze kakkerlakken kweken, vermalen en eten, vol proteïne en beter voor het milieu 😉 .

The last free place
Salvation Mountain

Voordat we de laatste bergpas voor San Diego beklimmen fietsen we door de Anza-Borrego woestijn. In Borrego Springs blijven we hangen en als we langs de bibliotheek gaan om het weer te checken, zien we dat er slecht weer op komst is. Ook mensen op straat vertellen ons dat het beter is om te wachten, want in de bergen gaat het sneeuwen. We geloven het bijna niet, het is zó mooi weer de afgelopen dagen. Borrego is een fijn dorpje en we besluiten de tent buiten de stad op te zetten en de volgende dagen bij de bibliotheek wat rond te hangen, om vervolgens weer aan het einde van de dag het tentje weer buiten de stad te zetten. Bij de bibliotheek hangen ook wat zwervers rond, die eigenlijk hetzelfde doen als ons. Ze blijken allemaal vriendelijk en vertellen ons waar we gratis kunnen douchen en geven ons de code van de deur van een toilet in de binnenstad. Erg handig allemaal, zo zijn we van alle gemakken voorzien! We blijven drie dagen en het slechte weer komt niet echt over de bergen, maar de bergtoppen om ons heen worden wel wit.

Kunst in Borrego

De laatste sneeuw voor Mexico

Na drie dagen zijn we het wachten wel zat en besluiten we door te gaan. De donkere wolken hangen nog steeds in de bergen waar wij naartoe moeten. Als we omhoog fietsen hebben we wat regen maar soms ook zon. Onderweg stopt een politieagent ons en hij vertelt dat het onmogelijk is om verder te gaan. De wegen zijn afgesloten. We hebben al een paar uur geklommen en besluiten de gok toch te wagen. De regen gaat over in sneeuw en het valt allemaal nog wel mee. Tot aan de top van de klim is het goed te doen en genieten we eigenlijk nog van de sneeuw, wat we de komende tijd niet mee gaan meemaken. Maar op de bergpas slaat het weer ineens ontzettend om. Ik zie geen hand voor ogen, het sneeuwt en waait extreem hard. Ook krijgen we het steenkoud, veel kleren hadden we tijdens het klimmen nog niet nodig, en omkleden is hier geen optie. Snel een jas en handschoenen aan en afdalen maar. We moeten onderdak vinden en na een paar kilometer zien we door de sneeuw wat lampjes. Het is een klein winkeltje, en een aardige mevrouw verkoopt ons twee warme chocolademelk en we kunnen ons opwarmen bij een klein straalkacheltje. Ze komt met allerlei oplossingen, verderop is wel een Airbnb en er is ook wel iemand die ons tegen betaling naar beneden wil brengen. We besluiten in het winkeltje te blijven en te wachten tot een van de klanten dezelfde kant op gaat en ons mee wil nemen. Want zoveel geld hebben we niet, maar tijd hebben we genoeg. De vrouw helpt ons mee om haar klanten te ondervragen en na twee uurtjes later hebben we een rit naar beneden. Dertig kilometer verder en een stuk lager komt de zon er weer door. We vieren het met een diner bij de McDonalds. Morgen laatste stukje naar San Diego en dan door naar Baja California, México!

3 Comments on “Woestijnen en Canyons in Zuidwest USA”

  1. Dank je wel. Dat jullie ons laten mee genieten van die geweldige avonturen,
    en de schitterende foto,s

  2. Wat opnieuw een schitterend reisverslag en dito foto’s.
    Ik ben op op verschillende plekken waar jullie over schrijven tijdens onze geweest maar dan wel in een luxe camper. Ik merk echter wel dat je op de fiets op veel mooiere plekken komt en veel meer ziet en meemaakt.
    Ik wens jullie nog een mooie voortzetting van deze prachtige reis.

    Hans Slot

  3. Adembenemend mooi, zowel foto s als verhaal, fantastisch belevenis waar de lezer ook van geniet. Succes en geniet er van. Henny

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *