De Great Divide van Montana naar Idaho

Ook al hebben we het visum voor Amerika al binnen, het blijft een beetje spannend aan de grens. In theorie zou de douane ons nog steeds de toegang kunnen weigeren. De beamte vraagt ons wat we van plan zijn in Verenigde Staten en wat voor werk we in Nederland hebben. Ze zijn wel gewend aan fietsers die hier de grens oversteken, en de Great Divide route fietsen, dus dat scheelt dus een hoop uitleg. De man zegt wel dat we nogal ‘laat’ in het seizoen zijn. We antwoorden dat we hopen net voor de winter zuidelijk genoeg zullen zijn. We zijn misschien wel de laatste fietsers die dit jaar de grens oversteken. De man begon erg zakelijk, maar wordt steeds aardiger en is ook erg verrast om onze stempels in onze paspoorten te zien. ”Jullie houden wel heel erg van fietsen!” Het papierwerk wordt snel ingevuld en we mogen 6 maanden blijven 🙂 .

De eerste camping in Amerika bij Red Meadow Lake

De eerste nacht verblijven we bij Latimer en Kari, Warmshowers hosts in het dorp Eureka. Een typisch Amerikaans dorpje, we zouden zo een filmset binnen gestapt kunnen zijn. Grote brede straten, winkels met saloon-achtige gevels. Veel grote pick-ups rijden door de straten en de mensen op straat lijken qua kleding nog in de jaren ’70 te zijn blijven hangen.

Fietsen en kamperen in de bergen van Montana

De natuur lijkt eindeloos. Elke keer als we een uitzichtpunt hebben is het tot hoever we kunnen kijken alleen maar bomen. Prachtig, we voelen ons echt in de wildernis. Het enige geluid wat we af en toe horen is van een vliegtuig die ver boven de wolken zit. We hebben het fietsritme goed te pakken en fietsen dagenlang door, zonder dat er veel bijzonders gebeurd. Als we bij de kampeerplek aankomen beginnen we meestal gelijk met hout sprokkelen en wanneer de zon achter de bergen is maken we gelijk een kampvuur. Als de zon weg is, is het fris. We koken boven het vuur en blijven er dan meestal nog een uurtje bij zitten. We hangen ons eten in de boom of leggen het in de ‘bear box’ en gaan dan rond een uur of 9 de tent in. Vaak plannen we dat we iedere nacht op een aangewezen camping slapen. Meestal is daar nog een andere kampeerder en daar gaan we dan dicht bij staan, zo voelen we ons wat veiliger in dit gebied vol wilde dieren..

Kampeerritueel

Vlak na de stad Helena komen we aan op de camping waar een groepje jagers staat. Het is een grote camping, maar is in deze tijd van het jaar is het heel rustig. We gaan naast de jagers staan en ze bieden ons gelijk brandhout aan. Ze jagen op de elk, wat bijna alle jagers deze tijd van het jaar doen. Ze vertellen ons dat er eentje vlak bij zit en ze hem kunnen horen. Door middel van een grote hoorn met een fluitje maken ze hetzelfde geluid, dat nagalmt tussen de bergen. Meestal roept hij dan terug of hij komt op het geluid af. Maar nu horen we niks. ”Vannacht hoor je hem wel”, zeggen de jagers. ’s Avond als we bij het kampvuur zitten horen we alleen een groep coyotes (prairiewolven). Ze blaffen en joelen luid, niet heel ver van ons vandaan.

Holland Lake

Amerikaanse gastvrijheid

Ovando, een klein dorpje, blijkt heel gastvrij voor fietsers. Er is een tipi, een kleine shepherd’s wagon en een oude gevangenis waar passerende fietsers mogen overnachten. Wij kiezen voor de shepherd’s wagon. Er staat ook een bord met daarop een affiche: gratis cabin voor fietsers, met daarbij de locatie zo’n 100 kilometer verderop. Na onze eerste ervaring met Butt’s Cabin in Canada, waren we al een tijd te kijken of we er ergens cabin in het bos konden huren. Dit lijkt perfect! Maar de route gaat nog over 2 bergpassen, en dat redden we niet in een dag. Lynn ziet op de kaart dat we ook een stuk door het dal kunnen fietsen en dan via een andere bergpas de cabin kunnen bereiken. ‘Geen idee of die moeilijk is, maar het is maar voor 10 kilometer, dat moet wel te doen zijn!’ De eerste 70 kilometer gaan over prachtige gravelwegen tussen de landerijen. Daarna stopt de weg, en moet de bergpas beginnen. We fietsen eerst 100 meter een pad in en vragen ons af of dit wel goed is. Iets lager zit er nog een.. We gaan weer terug en proberen deze. Het is een echt wandelpad, maar we besluiten dat we door moeten gaan, anders zouden we zeker een dag om moeten fietsen. We zetten de vaart er in we drukken de fietsen berg op, tillen de fietsen over vele omgevallen bomen en gaan meerdere keren door de rivier. Soms fietsen we een klein stukje, maar de planten en bossen groeien zo dicht op elkaar dat het overal krassen krijgen op onze benen. Bijna halverwege de bergpas komen we bij een splitsing aan, en de weg omhoog lijkt voor mij duidelijk de goede. We gaan stijl omhoog en het drukken is loodzwaar. Opeens wordt het pad minder zichtbaar en stopt het voor een lading omgevallen bomen. We leggen de fietsen neer en gaan op zoek naar het pad. Maar ook de weg de weg terug is nauwelijks te vinden. Na een uur zoeken en noodplannen bedenken dalen we stijl af naar beneden af en vinden het pad gelukkig terug. Om 8 uur ’s avonds, net voordat het donker wordt, komen we aan bij de cabin, de Llama Lodge. Barbara en John trakteren ons op een biertje en het eten staat klaar. We kunnen ons geluk niet op!

De Shepherds Wagon in Ovando
Pauze op de prairie

We hebben in Canada en Amerika weer geweldige ervaringen met alle Warmshowers hosts waar we mogen verblijven, en dit keer is wel heel speciaal. Met grote vlaggen ”GDMBR Cyclists Welcome” (Great Divide Cyclists) aan het hek, maken Barbara en John fietsers duidelijk dat ze bij hun mogen slapen. Ze hebben 3 cabins in de tuin, waar in totaal 9 fietsers per nacht kunnen slapen. De huisjes zijn ingericht zodat je aan niks te kort komt. John legt uit dat dit jaar al meer dan 350 fietsers bij hun geslapen hebben. We komen ook de eerste mede-fietsers tegen. Een groepje Amerikanen, die fietsen tot aan Butte in Montana, drie dagen verderop, en Shahsta, die tot half oktober fietst, voor het wintersportseizoen in Canada begint.

Inmiddels een aantal keer de eland gespot

De winter is in aantocht

Als we aankomen in de oude mijn-stad Butte, zien we op de weersvoorspelling dat er slecht weer aan komt. We besluiten de komende dagen veel kilometers te maken, en een slaapplek te regelen voor de dagen dat veel sneeuw wordt verwacht. Net voor een National Park Yellowstone regelen we bij iemand kunnen slapen via Warmshowers. De eerste dag valt niet mee, we hebben de wind flink tegen. Maar we komen toch, later als gepland, aan bij de camping die we voor ogen hadden. Daar staat een gepensioneerd Amerikaans koppel te kamperen en we gaan eerst even langs om een praatje te maken. ”Er is een mooi plekje aan de rivier, daar kun je met de tent wel staan!” zegt de man. ”We komen wel gezellig naast jullie staan, dat voelt veiliger..!”, zeggen we. Als we hout aan het sprokkelen zijn pakt de man zijn kettingzaag en zaagt wat stukken van een oude boom af voor ons. Ook komt hij met zijn atlas langs. Hij is wel erg benieuwd waar we langs gaan fietsen. Als we na het avondeten langs hun caravan lopen, worden we uitgenodigd om nog wat van hun eten te komen proeven! Ook al hebben we al gegeten, als fietsers hebben we nog steeds honger en kunnen alle calorieën natuurlijk gebruiken. In de caravan is het lekker warm, en wordt ons ‘deer stroganoff’ voorgeschoteld, zijn lievelingsgerecht. Zelf geschoten en zelf geslacht. Ook krijgen we een glaasje rode wijn erbij. Wat een luxe, iets wat we normaal helemaal niet kunnen (willen) veroorloven. De volgende dag krijgen we ook nog lekkere broodjes mee en een groot stuk worst van de elk, ook zelf geschoten.

Het Wilde Westen

De daarop volgende dagen knallen we door, met extra energie. We hebben ook nog de wind mee, dus we leggen een een flinke afstand af. De omgeving is veranderd snel en we zijn nu meer in een prairiegebied, er zijn geen bomen meer en het ziet er allemaal erg droog uit. Onderweg spreken we nog een jager die ons verteld dat de ergste storm sinds de 1920’s eraan komt. Hij verwacht meters sneeuw! Maar dat is meer noordelijk, in de bergen, en wij zijn inmiddels al weer een stuk naar het zuiden getrokken. De volgende morgen gaan we extra vroeg uit bed en helaas moeten nu weer tegen de wind in. Na een lange zware dag tegen de wind blijft de volgende dag nog 85 kilometer over en zijn we net op tijd binnen voor het begint te sneeuwen.

Antilopen en vee in Red Rock Refuge
De laatste pass voordat het begint te sneeuwen

2 Comments on “De Great Divide van Montana naar Idaho”

  1. Wat geweldig we hebben grote bewondering dat jullie dat beleven en
    het durven daar moet je wel dapper voor zijn. Albert en Annie

  2. Lieve Lynn en Robert,
    Het is weer fantastisch om met jullie “mee te fietsen”.
    Goede reis🙋🏼
    Jan en Greet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *