Een nieuw avontuur begint in Canada

Aankomst in Calgary

Aangekomen in Calgary rollen eindelijk onze dozen van de band af. Gelukkig, de fietsen zitten er nog in en zijn nog heel. Lynn haalt opgelucht adem. Bij het vliegveld zetten we onze fietsen in elkaar. Helaas zetten we de derailleur er verkeerd op, zodat het schakelen niet goed gaat. Na lang prutsen besluiten we maar zonder schakelen te gaan fietsen naar het centrum. Als we bij het huis van onze Warmshowers host’s aankomen, Thomas en Steph, zijn ze nog niet thuis. Maar dat is geen probleem, hij stuurt ons de code van het slot van de voordeur. Het bier staat in de koelkast, zegt hij erbij. 🙂 Zo zitten we al gedoucht en al in de woonkamer als ze thuis komen. Na nog wat kletsen en een biertje gaan we maar snel het bed in, want we zijn inmiddels al weer 24 uur wakker.

De volgende dag gaan we met onze fiets naar de fietsenmaker. Hij ziet meteen wat er aan de hand is, het is dan ook zo gepiept. We krijgen nog wat nuttige route-informatie voor onze route richting de Great Divide Route, die in Banff, een paar honderd kilometer verderop pas begint. Onze oorspronkelijke route zou veel te zwaar geweest. We hebben geluk gehad dat we de derailleur er niet goed hebben op gezet, grap ik naar Lynn. We gaan nog even langs de outdoorwinkel en kopen daar ‘’bear spray’’ en een goed stuk touw om ons eten mee in de boom te kunnen hangen. We kopen nog wat eten en dan zijn we klaar voor vertrek.

De volgende morgen is het vies regenachtig weer. Thomas en Steph hebben pannenkoeken met aardbeien en dikke room voor ons gemaakt, het is heerlijk! We zitten nog gezellig aan tafel en we hebben nog niet zo veel zin om te gaan. Als de regen wat minder word rapen we toch maar onze moed bij elkaar. We moeten eerst een stuk van 70 kilometer over de snelweg voordat we in het national park zijn. We fietsen snel door en dat gaat goed met de wind in onze rug. Eenmaal aangekomen is het droog en de zon komt er ook een beetje door. We zien de eerste bergen al om ons heen en kijken onze ogen uit. Bij de camping aangekomen staan er allemaal waarschuwingsborden voor beren. Speciale afvalbakken waar een beer niet bij kan en ons eten kan in een speciale container waar geen beer bij kan. Alle andere kampeerders staan met grote caravans en campers op het kampeerterrein. Wij maken ons best wel een beetje zorgen in ons kleine tentje.

De eerste camping in Canada

De eerste trail in Kananaskis

De volgende morgen kan het dan echt gebeuren. We gaan de eerste trail op, de weg is voor ons goed te doen, zeker met deze nieuwe mountainbikes. Zeker in de afdaling geven deze fietsen ons veel meer vertrouwen. De weg gaat wel veel omhoog en omlaag, en dat zijn we niet meer zo gewend, na vier maanden weinig gefietst te hebben in Nederland. Door de mooie omgeving vergeten we onze zere benen en peddelen we rustig door. We hebben de tip gekregen om veel lawaai te maken op de paden (om beren af te schrikken), zeker als we naar beneden gaan. Dat doen we dan ook maar. In de Kananaskis regio kamperen we bij twee prachtige meren. Bij beide kampeerplekken staat maar een andere kampeerder. Hier kan ook geen auto komen. De campings zijn simpel maar perfect voor ons. Er is een toilet, gewoon een gat in de grond, zonder water. Er zijn boxen waar je je eten in kan verbergen en voor de nacht is er ook brandhout. Sommige plekken zijn gratis, andere tegen een kleine vergoeding.

Little Elbow Trail
Camping bij Elbow Lake
De Rocky Mountains

Als we de tent hebben opgezet doen we een duik in het meer om ons te kunnen wassen. Het weer is prachtig en het meer kraakhelder. Wel ontzettend koud. Als we klaar zijn wil Lynn even wat foto’s maken van een andere positie van het meer. Lynn gaat gewapend met een camera en bear spray op pad terwijl ik achter blijf. Niet veel later komt Lynn terug. Er komt iets deze kant op, iets groots, misschien een beer! Lynn drukt de bear spray bij mij in de handen en ik moet gaan kijken. Ik hoef niet eens die kant op te lopen want het geluid komt al op ons af. Ineens zien we wat het is, het is een eland, een heel groot beest, groter dan een paard. Wij gaan snel aan de kant, want hij loopt over onze kampeerplaats heen. Wij lopen snel naar twee Franse jongens, die even verderop staan. Als we aankomen om hun te waarschuwen, is de eland er ook al. Hij loopt van de camping af, het water in. We kunnen nog snel een foto maken.

De Moose / Eland

De Great Divide Mountainbike Route

Na de trail die we op aanraden van de fietsenmaker hebben gereden, gaan we de Great Divide op, een bekende mountainbike route. De route loopt van Banff (Canada) tot aan de Mexicaanse grens. Wij willen tot aan de staat Wyoming, Amerika deze route gaan volgen (~1.700 kilometer), voordat we op een andere route overgaan. Het moet vandaag een makkelijk dagje gaan worden. De weg is goed, een mooie gravelweg en we gaan veel naar beneden. Helaas komen we na zo’n 40 kilometer afdalen in een laag klei terecht. In het begin gaat dat nog goed. Ik zeg nog tegen Lynn, het gaat echt veel beter dan met onze vorige fietsen, dan hadden we al lang vast gezeten. We fietsen nog 50 meter verder en maar dan zitten we ook vast. Een dikke laag klei zit over onze banden en tussen het frame. Met een stok verwijderen we de klei drukken weer 10 meter, maar dan staan we weer vast. We proberen de fietsen te tillen, maar die wegen wel 100 kilo met die dikke laag klei. We gaan zo een lange tijd door. We proberen van alles maar staan continu vast. We besluiten zo veel mogelijk bagage van de fietsen te halen en die op onze rug te dragen en maken onze fietsen zo goed mogelijk schoon zodat ze draagbaar worden. We gaan ze tillen en het lijkt uren te duren. Gelukkig wordt ineens de weg beter. We fietsen door tot ongeveer 10 kilometer voor het dorpje Elkford en zetten ons tentje op langs de rivier. De volgende morgen fietsen we de laatste 10. In Elkford houden we een half dagje rust om onszelf en alle spullen te wassen.

Bikepacken is niet te onderschatten

Vandaag willen we 40 kilometer naar Sparwood fietsen, het zou dus weer een makkelijke dag moeten worden. Redelijk vlak met wat kleine heuvels door een prachtige omgeving met veel vergezichten. Ook zouden hier veel elk (NL: wapiti, iets kleiner als een eland) rondlopen. We kijken goed om ons heen, in de hoop er een te zien. Helaas zien we er geen, wel veel deer (herten). We komen wat jagers tegen en we stoppen om een praatje te maken. Ze wachten op het jachtseizoen dat op 10 september begint en zijn zich al vast aan het oriënteren. Met 2 grote pick-up trucks met daar achterin nog een quad staan ze langs de weg. Ze vragen ons of wij wel verder kunnen, omdat verderop een mijn is, en de weg is afgesloten. Wij hadden nog een route-bordje gezien, dus wij zeggen dat we een route aan het volgen zijn. Met enige twijfel besluiten we verder te fietsen. We kunnen de route niet controleren, omdat we vergeten zijn dit stuk route in onze telefoon te zetten. We zijn al zo ver dat we besluiten om maar door te fietsen. En ja hoor, een groot verbodsbord, we kunnen niet verder. We moeten 15 kilometer terug, dus ook vandaag wordt een lange dag op de fiets.

Van Sparwood naar Fernie zou maar 33 kilometer zijn, maar dit keer zeggen we niet dat het een makkelijke dag zal worden. De route zelf is best technisch met veel singletrack, stijle klimmen en krappe bochten, soms heel dicht langs de afgrond. Als 3 kilometer voor Fernie willen afdalen staat er een bord, dat alle trails zijn afgesloten in verband met boswerkzaamheden. We moeten een omweg van 10 kilometer maken, voornamelijk weer bergop. Het is zo stijl dat we de fietsen moeten duwen. Als we in Fernie aankomen blijkt het een prachtig dorpje, alles is netjes aangelegd, mooie brede straten en leuke winkeltjes omgeven door hoge bergen. Alles draait hier om outdoor sporten, mountainbiken, skiën, etc. Bij een grote supermarkt gaat Lynn inkopen doen voor de komende drie dagen, ik sta buiten van de zon te genieten.

Uitzicht over Mount Hosmer

Van Grizzly Highway naar de USA

We slapen vannacht bij een Warmshowers host, en ze ziet me toevallig al staan bij de supermarkt, ze zegt dat ze alvast gaat koken. Als we bij Liz aankomen heeft ze het eten al bijna klaar. Na een heerlijke pasta met rode wijn duiken we op tijd het bed in. Liz moet werken en zo kunnen we de volgende dag op tijd beginnen. Het worden drie zware dagen, 190 kilometer, drie bergpassen, in zeer afgelegen gebied. We fietsen door de Flathead valley, door de lokalen ook wel grizzly highway genoemd. Hier leeft de grootste populatie grizzly beren van Noord Amerika. De eerste nacht fietsen we naar een survival hut. In de winter wordt de hut gebruikt als iemand problemen krijgt met de sneeuwscooter. Maar ook in de zomer gewoon open is. Er is ook een veldje op waar gekampeerd mag worden. Daar staat een groepje jagers die zich aan het voorbereiden zijn op het jachtseizoen. Een jager verteld dat ze twaalf nachten blijven en dat ze met 4 jagers geluk hebben als ze één elk schieten. Erg afzien hoeven ze niet, want ze hebben hun hele hebben en houden mee genomen. Grote campers met voortenten met een houtkachel er in. Het regent de hele nacht en dat is wel lekker, omdat we lekker warm in de hut liggen. Ik ga vroeg uit bed en doe de houtkachel nog even aan. Het stopt maar niet met regenen en we zouden nog wel een nachtje willen blijven. Helaas hebben we niet genoeg eten bij ons.. Dus trekken we onze regenpakken maar aan. Twee dagen fietsen we door de regen in de dichte bossen. We komen niemand tegen. En het is nog extra griezelig met dit donkere weer. We maken ook maar veel lawaai, als we weer een verse berenpoep op de weg zien liggen. En dan zien we wat over de weg lopen, niet ver voor ons.. wat is dat!? Het is een wolf! Het beest ziet ons niet en komt op ons af. Als Lynn geluid maakt kijkt de wolf op en rent het de andere kant op. Niet veel later dalen we af naar de Amerikaanse grens. 1000 meter lager is het weer heel anders en schijnt de zon. 🙂

De survival hut aan de Grizzly Highway
Amerika is in zicht

4 Comments on “Een nieuw avontuur begint in Canada”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *