China van Noord tot Zuid

Op dag drie in het regenachtige Duitsland komen twee mountainbikers naast mij fietsen. Vol bewondering kijken ze naar mijn volgepakte fietstassen. ”Waar gaat de reis naartoe?!” ‘’We fietsen naar China’’, antwoord ik. De mannen beginnen hard te lachen. Ze schudden hun hoofd en ze lijken me niet te geloven. Zo’n 200 dagen later zie ik de skyline van de grensstad Horgos in de verte, het uiterste westen van China. Het verschil kan niet groter zijn met het typische dorpje in Kazachstan, waar de tijd leek stil te staan.

Een week in Xinjiang

Een land met een oppervlakte gelijk aan dat van heel Europa is voor ons te groot om geheel per fiets te doorkruisen, vooral omdat het visum ons maar maximaal drie maanden geldig is. De Gobi woestijn en de huidige situatie in de provincie Xinjiang doen ons ook besluiten te gaan liften en per bus en trein te reizen. Van oudsher wordt Xinjiang vooral bevolkt door Turkssprekende moslims, de Oeigoeren. Momenteel verhoogt China het toezicht op de islamitische Oeigoerse minderheid. Volgens de Verenigde Naties hebben inmiddels een miljoen Oeigoeren vastgezeten in werkkampen. China zegt hiermee terroristische aanslagen te voorkomen, maar de bewoners zelf ervaren het als een politiestaat..

We zijn ontzettend blij als we ”de poorten” van China binnenstappen. En als we om ons heen kijken is het precies zoals we China hadden verwacht. Chinese toeristen die foto’s maken van de grensovergang. Een splinternieuwe stad met gigantische wolkenkrabbers en vierbaanswegen. Wat gelijk opvalt is de grote overmacht van de politie. Meer politie als burger op straat. Het lijkt wel een bezet oorlogsgebied. Ook wij ontkomen niet aan alle controle’s. Voor het in- en uitgaan van een stad, een dorp, het busstation en zelfs het winkelcentrum. Wat ook indruk op ons maakt zijn de hoeveelheid camera’s en politiebureaus. In alle grote steden vindt je een politiebureau om de 500 meter.

Vanaf Horgos nemen we de nachtbus naar Urumqi, de hoofdstad van de provincie. Bij sommige checkpoints moeten alle passagiers de bus uit voor een controle. Iedereen loopt vrij snel door de detectiepoortjes met hun ID-kaart. Helaas kent het systeem geen paspoorten en heeft de Chinese politie moeite met het lezen van ons paspoort. Iedereen zit al lang weer in de bus, terwijl wij ons zorgen maken dat de bus zonder ons vertrekt. Na onze gegevens te hebben vertaald en ingevuld rennen we naar de bus. Gelukkig hebben ze op ons gewacht. De dag erna besluiten we te gaan liften. Het duurt niet heel lang voordat we worden opgepikt. Helaas gaat de man een stuk in de verkeerde richting, waardoor we een paar kilometer terug moeten fietsen. Tijdens het fietsen komt een politiebusje naast ons rijden en ze gebaren dat we moeten stoppen. Vijf agenten stappen uit het busje en willen onze tassen doorzoeken. Als we een tas openen en de agenten zien hoe volgepakt ze zijn, vinden ze het al snel goed. Van ons en onze paspoorten worden foto’s gemaakt, we kunnen weer verder. Als we verder fietsen blijft het busje ons langzaam volgen. Gelukkig houden ze het na een halfuur voor gezien.

De volgende dag gaat het beter, na een uurtje wachten stopt een grote auto die ons mee kan nemen voor ongeveer 500 kilometer. Bij de checkpoints duurt het soms lang. We voelen ons schuldig. Maar de chauffeur lijkt zich er niet druk om te maken. Bij één van de checkpoints wordt ons verteld dat we een uur moeten wachten op de parkeerplaats. En we zijn niet de enige, alle auto’s moeten wachten! Als we rondvragen lijkt niet niemand er mee te zitten. Het is normaal wordt ons verteld. Elke tien minuten komt een politieauto aangereden die omroept welke auto’s verder mogen gaan. ‘S avonds zet onze vriendelijke chauffeur ons af bij een hotel. Als ik onder de douche sta wordt er op de deur geklopt. Er staat een (voor Chinese begrippen) perfect Engels sprekende dame voor de de deur. ”Sorry, you have to move to another hotel.” Geen discussie mogelijk, twee hotelmedewerkers brengen ons naar een ander hotel. Daar aangekomen vraag ik waar we kunnen eten. De vrouw zegt dat we nog niet weg mogen, totdat de politie er is. Na het controleren en fotograferen zijn we vrij om te gaan. Maar ook in de avond, als we het hotel verlaten, merk ik dat een mannetje ons in de gaten houdt. Ook al is de politie en beveiliging vriendelijk naar ons, we voelen ons toch niet helemaal op ons gemak. We kunnen ons niet voorstellen hoe dit voelt voor de lokale bevolking, die letterlijk overal in de gaten worden gehouden.

De volgende morgen staan we vol goede moed op een parkeerplaats langs de snelweg. Helaas staan we uren te wachten. De eigenaar van het plaatselijke restaurantje helpt ons graag en nodigt ons zelfs uit voor een uitgebreide Chinese lunch. Daarna helpen al zijn medewerkers ons om een lift te vinden. Het is al avond als iemand ons mee wil nemen. We rijden de provincie Xinjiang uit en dat is misschien ook de reden dat niemand ons mee kon of wou meenemen. De controle is extra streng want veel Chinezen (Oeigoeren) mogen de provincie niet uit. De controle duurt lang en de iets te ijverige agent wil zelfs onze telefoons doorzoeken. Als we het zat zijn vertaal ik snel dat onze chauffeur vertrekt zonder ons, als hij niet een beetje opschiet! Dat helpt gelukkig. Niet veel later is de volgende controlepost en moeten we weer stoppen. Tot onze schrik wordt de bijrijder door een paar agenten uit de auto gesleurd. We wachten iets verderop en onze chauffeur verontschuldigd zich. Hij vertelt dat we een kwartier moeten wachten. 15 minuten worden een uur, en na wat overleg met de politie vertrekken we zonder zijn vriend. De chauffeur wil, of kan, ons de reden niet vertellen.. De laatste 500 kilometer naar de stad Xining besluiten we de trein te nemen. Daar starten we met fietsen, in het Noordoosten van de provincie Qinghai.

Natuurlijk hebben we ook een bezoekje gebracht aan de Chineze muur 😉

Het Tibetaans Hoogland

We zijn erg blij als we eindelijk weer verder kunnen fietsen en de eerste dagen zijn we super gemotiveerd. We leggen grote afstanden af. De wegen zijn perfect geasfalteerd en vrij rustig. Dat komt omdat er een grote snelweg pal naast is gebouwd. Vaak ondersteund door bruggen en tunnels zodat de weg lijnrecht door het landschap loopt. Hierdoor kijken we vaak tegen betonnen pilaren aan. Om de haverklap duikt er een nieuw gebouwde stad op, die op onze kaart nog als dorpje is aangegeven. Het is ongelofelijk om te zien hoe snel dit land wordt opgebouwd. Alles moet wijken voor economische groei.

Onze route door China, ongeveer 4.000 kilometer per fiets

We fietsen omhoog naar het Tibetaanse plateau, anders dan de province Tibet, waar buitenlanders niet zonder ”permit” mogen komen. Het plateau ligt op een hoogte van ongeveer 3.000 tot 5.000 meter en bestaat hier vooral uit groene graslanden met yaks. Heel veel yaks. Zo waren we in Centraal Azië blij dat we er een paar zagen, hier zien we er honderden tegelijk! De bevolking woont veelal in nomadententen. Wat ook bijzonder is om te zien is dat alle generaties nog traditionele kleding dragen. Als we langs fietsen valt bij sommige mensen letterlijk hun mond open. Ze hebben misschien nog nooit een toerist gezien. Elke bergtop versieren ze met duizenden Tibetaanse vlaggetjes. Ook kopen ze allemaal een doos vol met kleine (geluks)kaartjes van papier. Die gooien ze allemaal de lucht in, de hele berg ligt er vol mee. Zelfs op 50 kilometer van de bergtop vinden we ze nog… In dit gedeelte van China bezoeken we ook behoorlijk wat Tibetaanse tempels en kloosters waar we kilometers lange muren met gebedsmolens zien.

Terwijl we nog op het plateau fietsen, zien we op de weersvoorspellingen dat de winter eraan komt. De laatste ochtend, voordat we afdalen naar de miljoenenstad Chengdu, worden we wakker in onze tent bedekt met een laagje sneeuw. De laatste kilometers voor de stad zien we het landschap en klimaat langzaam veranderen. Van graslanden tot dennenbossen, naar steeds meer tropische planten en warmere temperaturen.

Een aantal foto’s van de prachtige hoogvlakte en Tibetaanse tempels

↔ Swipe om alle foto’s te zien ↔

Fietsen door China

De goede wegen, mooie landschappen en het lekkere eten maken het fietsen in China leuk. Wat vooral lastig is, is het communiceren met de bevolking. Simpele dingen zoals eten bestellen eindigen vaak in een verrassing. Als we in een restaurant wat willen eten, zoeken we een plek uit waar veel mensen zitten. We lopen alle tafetjes bij langs en wijzen dan iets aan wat er het beste uitziet. Soms proberen we de menukaart te vertalen maar dat werkt meestal niet, een keer kregen we een bord vol met alleen maar sperziebonen, met een noedelsoep.. We proberen vlees te vermijden want ze eten hier veel orgaanvlees en vlees met kraakbeen. Een geschikte kampeerplek vinden is ook niet gemakkelijk. Door de vele bergen zijn er weinig geschikte plekken, en als het dan vlak is, dan wonen er mensen of staan er hekken omheen. Daarom maken we lange dagen en is het vaak al donker als we de tent opzetten. Het kost veel doorzettingsvermogen maar we slagen er elke dag in om een plek te vinden. Achter een zandbult waar de mensen hun behoefte doen.. Of naast een grote weg waar de hele nacht vrachtwagens langskomen.. De Chinezen die we ontmoeten zijn aardig, maar de taal is een grote barrière. Ook zijn ze vaak verlegen. Als we in een dorpje een pauze nemen komt er, in tegenstelling tot in alle andere landen waar we gefietst hebben, bijna niemand even een praatje maken. Pas als een man het aandurft met ons te praten, met handgebaren, dan volgt de rest en staat er snel een groepje om ons heen. Dan zijn ze ineens niet meer zo verlegen 😉 ! Het verschil in omgangs- en fatsoensnormen is ook groot (en dan hebben we het over spugen, rochelen, praten met de mond vol). Wij ergeren ons hier niet meer aan, maar beseffen dat dit Chinese cultuur is. Maar het constant toeteren in het verkeer is wel een ding waar we ons aan blijven storen. Bij eigenlijk alles wat ze doen wordt er getoeterd. Maar we kunnen er wel weer om lachen, als we een Chinees in een lesauto zien die bij elke handeling wordt geleerd om in de spiegels te kijken én te toeteren 😉 !

Het verschil is groot tussen de moderne steden en de dorpjes. In de stad rijdt een tankwagen met een speciaal mistkanon om de fijnstof en smog te verminderen. In de dorpjes gaan we 50 jaar terug in de tijd, waar het werk nog met de hand wordt gedaan. We verbazen ons elke dag weer in China. In tegenstelling tot de superschone steden, zien we in de dorpjes hoe smerig het is. Kinderen hier hun behoefte op straat, recht voor hun huis. Er is vaak één openbaar toiletgebouw voor heel het dorp, zonder stromend water. Er worden dieren geslacht op de stoep. Op speciale verbrandplaatsen wordt het afval verzameld en in de brand gestoken. En tussen al het vuil ligt nog iemand op zijn gemak een dutje te doen. De grote steden lijken allemaal op elkaar, alles lijkt nieuw en modern. Grote brede straten met perfect aangelegde bloemperkjes. Winkels met de duurste kledingmerken en de meest hippe barretjes. Al deze tegenstellingen maken China zeker wel interessant!

Foto’s van een typisch Chinees restaurantje, een aantal van onze betere kampeerplekken en aardige maar meestal verlegen Chinezen

↔ Swipe om alle foto’s te zien ↔

Het natuurschoon van China

Het hoogtepunt van China vonden wij de prachtige landschappen en Nationale Parken. Ook de Chinezen houden van reizen, en foto’s maken natuurlijk. Alles wat maar een beetje mooi is wordt een grote toeristische trekpleister van gemaakt. Mat wandelpaden, bruggen, routes en gratis wifi, om al het moois gelijk te kunnen delen met je vrienden. Dat alles haalt de charme er wel een beetje af. Ondanks dat waren de plekken zeer de moeite waard. Hieronder een paar foto’s van onze favoriete plekken.

↔ Swipe om alle foto’s te zien ↔

Tijdens het plannen van de route over de hoogvlakte viel ons oog op een klein natuurgebied genaamd ”Zecha Stone Forest”. Met weinig verdere informatie wagen we de gok en maken we een kleine omweg. Het blijkt een ontzettend mooi stukje natuur te zijn met een aantal boeddhistische offerplaatsen. Het lijkt erop dat er toeristische attractie van gemaakt was, of wordt, want het lag er nogal verlaten bij.

↔ Swipe om alle foto’s te zien ↔

Onze eerste echte vakantie tijdens onze reis maken we rondom Chengdu, als twee vriendinnen van Lynn langskomen. We bezoeken samen Songpan, een dorp aan de rand van het Tibetaans plateau, Huanglong Nationaal Park en Leshan.

↔ Swipe om alle foto’s te zien ↔

Vlak voor de Tiger Leaping Gorge fietsen we de provincie Yunnan in. De tocht naar één van de diepste kloven ter wereld blijkt heel mooi. We fietsen langs de Yangtze, de langste rivier van China, en over hoge bergpassen.

↔ Swipe om alle foto’s te zien ↔

In de Tiger Leaping Gorge maken we een ontzettend mooie wandeltocht, waarbij we heel dicht langs het ravijn lopen. De volgende dag fietsen we nogmaals door de kloof, op weg naar Kunming.

↔ Swipe om alle foto’s te zien ↔

De provincie Yunnan is een land op zich. We zien veel verschillen ten opzichte van de rest van China. Zichtbaar minder politie op straat. Het is in de rest van het land lastig om benzine te krijgen voor onze brander, omdat ze niks anders mogen vullen dan alleen een auto of motor. Hier worden grote vaten gevuld met benzine en is ook ons flesje geen probleem. De hotels zijn super goedkoop en we kunnen ook overal overnachten, geen speciale ”buitenlander-hotels” meer. Ook de steden zijn minder ontwikkeld. We zien meer het lokale leven, zoals in de rest van Zuidoost-Azië. Het lijkt er op dat de regering deze provincie nog niet zo belangrijk vindt. Voor ons is dat alleen maar positief!

De laatste drie weken fietsen we van de grote stad Kunming naar de grens van Laos. Onderweg komen we Quentin en Florine uit Zwitserland tegen, waarmee we grotendeels samen verder fietsen naar de grens. We bezoeken de prachtige rijstvelden van Yuan Yang, theeplantages en dalen verder af naar het tropische zuiden. Na drie maand China steken we de grens over naar Laos, vanwaar we de rest van Zuidoost-Azië gaan verkennen.

14 Comments on “China van Noord tot Zuid”

  1. Mooie en inspirerende verhalen. Heerlijk om zo de drukke boel in nederland achter je te laten en de wereld te zien, met haar vriendelijke bevolking.

    1. Zeker Rob, we genieten van deze vrijheid 🙂 . Dankjewel voor je reactie. Groetjes Robert & Lynn

  2. Hoi Robert en Lynn, zo dat was alweer een tijdje geleden dat we iets van jullie gelezen hebben. Mooi dat het goed met jullie gaat ( natuurlijk vragen we af en toe wel is aan nr. 92 het gaat), wat weer een pracht verhaal en even mooie foto’s erg bijzonder allemaal. Veel fiets plezier nog even. Goed goan!!

    1. Dankjewel! Het valt niet altijd mee om haast het fietsen het blog en andere zaken bij te houden, vooral nu ook de electronica het begint te begeven 😉 . Leuk dat jullie nog steeds met ons meelezen! Groetjes!

    1. Dank Milko! We gaan ons eens verdiepen in de Biolite stove, een hout brander lijkt ons sowieso handig voor er bij!

Leave a Reply