Nomaden van Kirgizië

Onwaarschijnlijk mooi is de afdaling van de Tadzjiekse grens naar Kirgizië. Bergen in allerlei verschillende kleuren. Op de achtergrond één van de hoogste bergen in de Pamir, Lenin Peak van ruim 7.000 meter. Langs een rivier zetten we ons kamp op samen met John en Fern uit Engeland. We hebben meerdere gedeeltes van de Pamir Highway samen gefietst. Na het opzetten van de tenten nemen we een duik in de koude gletsjer rivier. ‘S avonds zitten we bij elkaar en kijken we wat we nog in de tas hebben zitten. John heeft nog pasta en een wortel. Wij nog tomatenpuree en een ui. Het wordt een feestmaal dus! 😉

Bergen in verschillende kleuren

Kamperen met John & Fern

Prachtige afdaling langs yurts en vee

De volgende morgen hebben we een harde wind in de rug. We gaan zelfs een beetje naar beneden. We fietsen langs groene graslanden met yurts, nomadenfamilies, grote kuddes paarden, yaks, schapen en geiten. In het eerste dorpje wisselen we wat Dollars om voor Kirgizische Som. Bij het winkeltje kunnen we ons geluk niet op. We vinden vers brood, kaas, eieren, knakworst, chocopasta, chocola.. John kookt de eieren alvast op de stoep van het winkeltje. En we gaan nog een keer naar binnen om meer te kopen. Voor de lunch en het avondeten natuurlijk. Met volgepakte tassen gaan we weer verder. We fietsen in drie dagen naar Osh, de tweede stad van Kirgizië. Met name afdalen met uitzondering van een bergpas halverwege. Tot een man met een klein busje ons op de klim een lift aanbied. Oké.. omdat je zo aandringt 😉 . Hij zet ons op de top weer af en zonder te trappen rollen we de laatste kilometers naar Osh.

Nomadenwagens langs de weg naar Osh

Een break bij de Brio

De afgelopen drie weken hebben we gedroomd over de Brio. Een hip restaurantje met westers eten, waar alle fietsers na de Pamir Highway eindigen.. Natuurlijk gaan we daar heen tijdens de rustdagen die we gepland hebben. Ook verblijven we veel op onze hotelkamer en kijken we wat series. Twee keer per dag een uitstapje naar de Brio: hamburger met patat, gebakken aardappeltjes met kip, pannenkoeken, salades en zelfs cheesecake! Het is bijzonder hoeveel we genieten van het eten. Alsof we al maanden niet meer wat lekkers hebben gehad. Maar na vijf nachten constateren we dat het wel hard achteruit gaat met ons budget. Dan toch maar verder fietsen..

Door de bergen van Kirgizië

Van Osh naar Jalal-Abad besluiten we te gaan liften. De weg is druk, er wordt gevaarlijk gereden en we hebben een beetje haast. Het duurt niet lang voordat we worden opgepikt door een klein busje met een laadbak. Er zitten drie mannen in. De oudste man, die bij ons achterin zit, vraagt of we een stel zijn. We knikken, en vervolgens vraagt hij, ‘hebben jullie een baby?’ Als hij mijn antwoord hoort schudt de man zijn hoofd en vraagt verder, ‘en hoe oud ben je dan?’ Ik antwoord ‘dertig jaar’. De man schudt nog harder zijn hoofd. ‘En waar is haar ring dan? En haar sieraden?’ Ik lach wat ongemakkelijk, maar hij is bloedserieus. Hij pakt zijn telefoon en wijst op de kalender januari 2019 aan. ‘Dan.’ ‘Een baby!’ zegt hij streng. Ik knik goedkeurend…

De weg van Jalal-Abad naar Soň-Köl

Na Jalal-Abad laten we de geasfalteerde weg achter ons. De weg bestaat veelal uit wasbord; kleine heuveltjes die door het harde rijden van de auto’s zijn ontstaan. Zo is het continu zoeken naar een goed paadje om over te fietsen. Niet alleen het klimmen is zwaar, maar ook het afdalen over de vlakke stukken is moeilijk, waar de wegen meestal het slechts zijn. Dit zorgt voor lange dagen fietsen van maximaal 50 kilometer. Ondanks de slechte weg is het heerlijk fietsen hier. Weinig verkeer, overal mooie kampeerplekken en ’s avonds wassen in een riviertje. Perfect. We klimmen omhoog naar ongeveer 3.000 meter, richting het meer van Soň-Köl. Een plek waar in de zomer veel nomaden leven. Nu de winter nadert zien we de eerste families al vertrekken naar lager liggende gebieden of de stad. Tussen alle yurts en het vee zetten wij ons tentje op.

Heerlijk fietsen in de bergen, langs riviertjes en yurts

Kamperen aan het Soň-Köl-meer

De World Nomad Games

In tien dagen fietsen we Jalal-Abad naar Issyk Kul meer, waar een paar dagen later de World Nomad Games beginnen. Een evenement dat bekend staat als de Olympische spelen van de nomadenvolken. De activiteiten spelen zich af op twee locaties, in het grote stadion en in de Charyn vallei. In het stadion aanschouwen we de nationale sport van Kirgizië: Kok-Boru. Een soort polo (balsport te paard), maar dan met een dood schaap in plaats van een bal.. Er zijn ook bijzondere soorten worstelen te zien, zoals worstelen op het paard en armpje drukken. In de vallei zijn de culturele activiteiten. We zien ontzettend veel soorten klederdracht, traditionele muziek, theater en kookwedstrijden. Maar ook wedstrijden met adelaars, valken en hondenrennen. Het hoogtepunt was de goede sfeer. Wij zijn nieuwsgierig naar de lokale mensen, maar zij ook naar ons. Een geweldig einde van ons avontuur in Centraal Azië. Op naar een heel ander gebied, met een ingewikkelde taal en bijzondere cultuur: China!

Kok-Boru team van Afghanistan

Worstelen te paard

Mondgitaar concert (Temir Komuz)

Kookwedstrijd met bijpassende muziek

Eagle-hunting

Samen met de dames

Traditionele klederdracht

8 Comments on “Nomaden van Kirgizië”

  1. Leuk om weer jullie verhalen te lezen en foto’s te zien. Nog veel plezier op jullie reis en een goed 2019.
    Groetjes, Johan en Jannie

  2. Hoi Robert en Lynn, wat leuk om weer wat van jullie te lezen, met plezier hebben het verhaal gelezen en de foto’s bekeken. Wat een pracht en eenvoud, fijn om te lezen dat het jullie goed gaat. Vanaf de Floralaan 100 wensen we jullie een goede jaarwisseling toe en een goed en veilig vervolg van jullie reis…See you in 2019. Familie Jansen

  3. Leuk ook het verhaal achter de foto’s te lezen. Nog veel plezier tijdens jullie bijzondere reis. Fijne jaarwisseling!! Groetjes Klaas en Nanja

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *