De groene bergen van de Kaukasus

Alles is anders als we de grens met Georgië passeren. De omgeving is nog groener, met mooie bossen en rivieren. In de winkeltjes vinden we alleen maar flessen met alcohol, sigaretten, chocola en ander snoepgoed. In de kleine dorpjes is het lastig om fatsoenlijk eten te vinden.. Veel auto’s die in Europa zijn afgedankt rijden hier nog jaren rond. We zien veel busjes met Nederlandse of Duitse reclame er nog op. Maar ook veel auto’s uit de voormalige Sovjet-Unie, zoals de kleine Lada terreinwagens of de superzware Kamaz trucks. Ze rijden zonder bumper, zonder licht, met scheuren in de voorruit, dat maakt allemaal niet uit. De oude vrachtwagens hebben veel moeite om de berg op te komen. Vaak worden we bedolven onder grote rookwolken, als ze ons inhalen..

 

Vier dagen in Georgië

De eerste nacht slapen we bij Papuna in het dorpje Vale. We drinken drie soorten drank, bier, zelfgebrouwen wijn en cognac. Bij iedere slok die we nemen, brengen we een toost uit op zo ongeveer alles wat je je maar kan bedenken 😉. De volgende ochtend vertrekken we een beetje brak en met twee flessen wijn achterop de fiets. Twee dagen fietsen we door een mooie groene vallei langs een rivier, met niet al te veel bergen. Met als hoogtepunt de Aspindza vallei, waar we een oud klooster bekijken die gemaakt is in de bergwand. Daarna fietsen we een bergpas omhoog naar een hoogvlakte. Als we boven zijn is de omgeving heel anders, een vlak, groen graslandschap, met veel armoedige dorpjes. De wegen in de dorpen zijn vaak zo kapot gereden, dat we bijna sneller zijn dan de auto’s. In de dorpjes gaan we opzoek naar iets te eten of drinken, maar we vinden niets. Uiteindelijk bereiken we de grote weg, waar gelukkig een winkeltje is met eten. We eten snel twee chocoladerepen, om weer op kracht te komen en zodat we opzoek kunnen naar een geschikte kampeerplek. Helaas begint het ontzettend hard te regenen en we kunnen nergens een plek vinden. We ploeteren nog drie uur door en net voordat de zon ondergaat besluiten we af te slaan in een klein dorpje. We zien niemand buiten lopen en kloppen aan bij het eerste huis waar we licht zien branden. Een vrouw doet open en blijkt Engels lerares te zijn, waardoor we gelijk een praatje kunnen maken. We worden binnen uitgenodigd, we krijgen thee en ze maakt eten voor ons klaar. De hele avond blijven we aan de keukentafel kletsen. ’S avonds rollen we dankbaar ons matje uit in de droge schuur.

 
 

Klimmen in Armenië

Na wat foto’s en een goed ontbijt vertrekken we de volgende morgen voor de laatste kilometers naar de grens met Armenië. Armenië lijkt veel op het buurland Georgië. Echter zijn in Armenië de grenzen met de buurlanden Turkije en Azerbeidzjan gesloten, waardoor het een van de meest geïsoleerde landen ter wereld is. Een paar kilometer nadat we de grens gepasseerd zijn komt er in de verte een blauwe truck aan, op de vrijwel verlaten weg. We kunnen proberen te liften? Het regent en de omgeving is niet heel interessant. Een stukje voor ons komt de truck tot stilstand. Twee mannen stappen uit en ze gebaren dat ik eerst maar eens in de bak moet gaan kijken. Maar zo enthousiast als ik ben, klim ik gelijk in de achterbak en pak ik de tassen en fietsen aan. Als ik daarna om me heen kijk zie ik dat ik alles in een laag met stront en stro heb gelegd. Lynn mag voorin plaats nemen en ik zit achterin, in de stront en de stromende regen… De vrachtwagen gaat met hoge snelheid over de zeer slechte wegen. Ik ben blij als de 50 km erop zitten.

Het noorden is wat minder interessant en het is al een aantal dagen heel slecht weer. We besluiten de trein te nemen van Gyumri naar Yerevan. Een rit van zo’n 3 uur, voor maar €1,50. In Yerevan nemen we een paar dagen rust, om onze spullen te wassen en aan ons blog te werken. Ook bezoeken we het genocide museum, wat veel indruk op ons maakt. Tijdens de eerste wereldoorlog zijn ruim een miljoen Armeense christenen in het Ottomaans-Turkse Rijk om het leven gekomen. De Armeense genocide, ook wel de vergeten genocide genoemd, wordt door Turkije niet erkend. Een reden waarom de grenzen nog steeds gesloten zijn. Ook schijnt de Armeense genocide een inspiratie te zijn geweest voor Hitler..

 

Vanaf Yerevan fietsen we via de hoofdweg, de M2, tot aan de afslag die naar het Tatev klooster leidt. De eerste dag zien we de indrukwekkende Ararat-berg op de achtergrond, bekend van het verhaal van de Ark van Noach 😉. Vervolgens fietsen we in drie dagen, over meerdere bergpassen, naar de afslag die naar Tatev leidt. Bij het Tatev klooster is een gondel gebouwd, wat ons een bergpas bespaart maar ook een heel mooi uitzicht geeft over de groene bergen. Na het bezoek aan Tatev fietsen we via een onverharde weg naar de laatste grote stad voor de grens met Iran, Kapan. In Kapan verblijven we bij Karen en zijn oma. In Kapan is nog veel te zien van de voormalige Sovjet-Unie, en ook zij wonen in een oude flat die in dat tijdperk is gebouwd. Ook in deze stad is te zien dat de armoede hier groot is. In Armenië hebben we voornamelijk gekampeerd, maar we zijn dankbaar om door Karen nog een inkijkje te krijgen in het leven van de mensen in Armenië.

 
 
 
 

Na Kapan fietsen we in twee dagen, via een heel rustige weg naar de grens met Iran. Drie hoge bergpassen, maar hele mooie natuur. De laatste twintig kilometer fietsen we langs de streng beveiligde grens met Iran. De volgende dag doe ik een lange broek aan, Lynn haar hoofddoek op en bedekkende kleding aan en fietsen we een beetje zenuwachtig maar heel nieuwsgierig naar de grens met Iran 😊.

11 Comments on “De groene bergen van de Kaukasus”

  1. Hallo Robert en Lynn,

    Ik lees nu voor het eerst jullie blogs, erg leuk om te lezenden wil jullie graag gaan volgen. Ik ben een vriendin van julie Tante Jolanda.
    Ik wens jullie nog een hele fijne reis toe. Een reis om nooit te vergeten met vele indrukken en ervaringen, geniet ervan.
    Groetjes
    Marja

  2. Klinkt weer boeiend allemaal!! Ik zie op de kaart dat jullie naar het zuiden van Iran reizen? Dat is ook onze intentie. Hebben jullie soms geen visum voor Turkmenistan kunnen krijgen? Of gaan jullie alsnog richting Noordoost? Hoe ging het verkrijgen van het visum van Iran? En hadden jullie langer in Armenie en Georgië willen blijven of was het goed zo?
    We blijven jullie volgen, erg leuk!

    1. Hoi Hilgien en Auke! Klopt, in Iran hebben we onze fietsen in Kashan achtergelaten om zo wat meer te zien van het land. De afstanden zijn namelijk groot, en het is grotendeels woestijn, dus niet heel aantrekkelijk om daar te fietsen. Helaas hebben wij het visum van Turkmenistan niet gekregen, het is echt een loterij. We hebben vier weken gewacht op dat antwoord en nu zijn we aan het wachten in de haven van Azerbeidzjan. We nemen de boot naar Kazakhstan, ook een leuke ervaring!

      We zijn iets meer dan 2 weken in Armenië geweest en dat was voldoende. In Georgië maar 4 dagen en dat is natuurlijk wel kort. Het noorden van het land schijnt ook heel mooi te zijn, maar wij hadden hier niet genoeg tijd voor.

  3. Tjonge jonge wat weer een prachtig reisverhaal, mooi dat het goed met jullie gaat. Nog veel fiets plezier en tot een volgende blog.
    Hartelijke groet, Familie Jansen. O ja, dit zeg ik altijd tegen onze jongens, “hendig an doen!!”.

  4. Weer een mooi verhaal Robert. Hieruit lees je dat jullie het naar je zin hebben. Nog een goede reis en we kijken weer uit naar de volgende foto’s en verhalen.

    Liefs Klaas en Nanja

  5. Wauw wat weer een indrukwekkend verhaal. De beschrijving en foto van het bergklooster in Georgië herkende ik meteen. Jullie waren waarschijnlijk al vertrokken, maar het zat dit jaar als spelonderdeel in een aflevering van Wie is de Mol met allerlei Georgische Koren. Succes in Iran en bedankt voor weer een prachtig verhaal!

    1. Hoi Gea, bedankt voor je reactie 🙂 Oh wat grappig, dat hebben we inderdaad niet gezien, als we tijd hebben gaan we dat even terugkijken!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *