Een maand in gastvrij Turkije

Vanaf Athene nemen we de ferry naar het eiland Kos en vervolgens naar Bodrum, Turkije. Bodrum is een echte toeristenstad en we besluiten niet lang te blijven. Aangekomen in Bodrum nemen we contact op met Hüseyin, die ons graag wou hosten voor een nacht. Helaas blijkt dat hij 25 km verderop woont, en ook nog in de verkeerde richting.. Inmiddels wordt het donker en besluiten we zo snel mogelijk de stad uit te fietsen. Na een klein stukje fietsen zien we een vriendelijk ogend huisje met een stukje grasland. We vragen of we de tent op het stukje grasland mogen zetten. ‘’Natuurlijk, geen probleem!’’ De volgende morgen, als we uit de tent komen, komt de vrouw naar ons toe met een dienblad met thee, brood en olijven. Als we de tent en al onze spullen hebben ingepakt worden we ook nog uitgenodigd om echte Turkse koffie te komen drinken. Zo begint onze eerste dag in Turkije gelijk goed!

Onze route door Turkije

De eerste dagen fietsen we langs de kust, met als hoogtepunten Patara en Olympos. Er staan daar nog ontzettend veel ruïnes uit de Romeinse tijd. Het mooie is dat er niet veel toeristen zijn, op de meeste plekken waren we zelfs alleen. Het is hier wel weer enorm klimmen, omdat de kustlijn erg bergachtig is. In Olympos komt Jos (Robert’s broer) langs en hebben we een leuke tijd samen. Vanaf Antalya liften we in twee dagen, via het meer van Beyşehir, naar Nevşehir zodat we Cappadocië kunnen bezoeken. Cappadocië blijkt super toeristisch, maar wel de moeite waard. Iedere ochtend kijken we hoe de honderden ballonnen opstijgen over het bijzondere landschap. Eén nacht slapen we in een grot, heerlijk rustig en ontzettend gaaf om daar wakker te worden. Na Cappadocië fietsen we verder richting Kayseri en Sivas. Onderweg komen we per toeval in een dorp terecht waar veel Turken wonen die vroeger in Duitsland hebben gewerkt. We worden uitgenodigd om te komen eten en te overnachten. De hele middag en avond praten we (in het Duits) en drinken we thee met de inwoners van het dorp. Ze raden ons aan om de nabijgelegen karavanserai te bezoeken, een soort overnachtingsplek voor karavanen, die in Centraal-Azië, maar ook Turkije, het Midden-Oosten, Noord-Afrika en op de Balkan voorkomt. Na het bezoeken van de karavanserai liften we verder richting het Oosten. Dertig kilometer voor Erzincan besluiten we weer te gaan fietsen, omdat we graag wat meer van de Oostelijke provincies willen zien. In twee weken tijd fietsen we naar de grens met Georgië. Met name de weg van Erzurum naar Artvin en vanaf daar naar Ardahan, was spectaculair mooi!

 
 

Liften, met de fiets!

Van te voren hadden we bedacht dat we in Turkije willen gaan liften op wat minder mooie stukken, om dit grote land wat sneller te doorkruisen. Als we al een week langs de kust hebben gefietst kijken we nog eens op de kaart en we zien dat we nog maar een klein stukje hebben afgelegd. We besluiten maar meteen met het liften te beginnen. In Antalya fietsen we de stad uit naar een goede afslag. Als ik mijn fiets tegen een paal wil zetten, heeft Lynn haar duim al opgestoken. En er stopt meteen een grote truck! Zo makkelijk gaat dat hier dus.. Als een vrachtwagen plek heeft, neemt hij je mee. Zelfs op de meest afgelegen plekken, met weinig verkeer, is het maar even wachten. We kunnen vaak mooi voorin zitten in de grote truck. Ik op de bijrijders stoel en Lynn op het bed van de chauffeur. We hebben de grootste lol met de chauffeurs en ze vinden het prachtig om ons mee te nemen. Zo (video)bellen ze met familie of andere truckers om ons te laten zien, of we worden op de foto gezet en op Instagram of Facebook geplaatst. Onderweg stoppen we vaak om thee te drinken, of de chauffeur stopt even en komt met wat lekkers terug voor onderweg. Het liften is echter niet weggelegd voor de fietser die zuinig is op zijn fiets.. Waar onze fietsen overal wel niet tussen of bovenop hebben gelegen.. Meestal laten we alle tassen aan de fiets zitten en tillen we de hele fiets in één keer in de truck, zodat ze nog niet al te veel gaan schuiven in de truck.

Turkse gastvrijheid

We verbazen ons elke dag weer hoe ongelooflijk vriendelijk en gezellig de Turken zijn. Het maakt voor ons het reizen gemakkelijk en we voelen ons overal welkom. Als we plots een stortbui terecht komen, stopt er een auto en we mogen even schuilen. Als de WiFi in het restaurant niet werkt krijgen we een hotspot van een gast in het restaurant. Onderweg worden we meerdere keren per dag uitgenodigd voor thee of wat lekkers. We nemen alle uitnodigingen met veel plezier aan. Zo drinken we thee met studenten, bouwvakkers, wegwerkers, de politie, het leger en truckers. Met een paar woorden Turks, handen en voeten, en onze translate app kunnen we een redelijk gesprek voeren. Turken zijn niet verlegen en erg geïnteresseerd, daarom is het altijd gezelig. Na wat selfies en het afgeven van ons kaartje vertrekken we weer.

 
 
 

Zomaar een van de mooie ervaringen met de Turkse gastvrijheid

We komen aan bij de waterval (Girlevik Şelalesi), het is druk en overal wordt gepicknickt. We besluiten gezellig mee te doen. We zetten ons stoeltje op, rollen het picknickkleed uit en beginnen met het snijden van de groenten voor in de pasta. Na het eten willen we op een iets rustigere plek de tent opzetten. Helaas komen we maar niet aan eten toe, omdat onze brander niet werkt. We pakken onze MSR reparatieset erbij en voeren alle handelingen drie keer uit, maar geen succes.. Inmiddels is het donker en we zijn nog de enige gasten bij de waterval. Iets verderop zit een restaurant. We gaan daar vragen of we ons pannetje mogen opwarmen. Even later staan we in de buitenkeuken van het restaurant met een glaasje thee onze pasta te koken. De volledige bediening van het restaurant komt even praten en er wordt een tafeltje voor ons gedekt met brood, salade en water, daar mogen we onze pasta op gaan eten. Als we het eten op hebben drinken we nog wat thee en koffie met het personeel. Ze vragen waar we gaan slapen en vertellen dat we onze tent ergens in de bosjes opzetten. ‘’Nee joh, het is hier niet vielig. Je mag de tent op zetten in het overdekte terras.’’ Als ze ‘s avonds weg gaan ritsen ze alle zijkanten dicht en steken ze de houtkachel aan onder de overkapping. De volgende morgen blijven we nog wat hangen, repareren we onze brander en worden ook nog uitgenodigd door de directie voor een uitgebreid ontbijt in het restaurant!

Teşekkürler Turkije!

We zijn 27 dagen in Turkije geweest en we hebben zo’n 1.500 km door het land gefietst. Een groot en uitgestrekt land met hele goede wegen. Alle hoofdwegen zijn vierbaans, met een grote vluchtstrook om op te fietsen, en er is weinig verkeer. Ook de kleinere wegen zijn breed geasfalteerd. De landschappen zijn afwisselend. Watervallen, een mooie kustlijn, historische gebouwen, de kale hoogvlakte, veel veeteelt en enorme bergen. Ook het eten is heel goed. Het ontbijt bestaat vaak uit olijven, brood, gebakken ei, verse tomaten en komkommer. Het avondeten is gekruid en bestaat vaak uit rijst met bonen, aubergines of een Turkse pizza (Pide of Lahmacun). Maar het echte hoogtepunt is de gastvriendelijkheid van de Turken. Voor ons een perfect fietsland, Teşekkürler (bedankt) Turkije!

 

Als je het leuk vind om meer foto’s van onze reis door Turkije te zien, klik dan hier.

2 Comments on “Een maand in gastvrij Turkije”

  1. Wauw! Wat mooi om jullie verhalen te lezen. En zo te horen kunnen wij nog wat leren van de Turkse gastvrijheid. Kijk nu al uit naar jullie volgende verhaal!

  2. Tjonge jonge wat weer een prachtig verhaal en super mooie foto’s, we zijn ook een paar keer op vakantie geweest in Turkije ook ons viel de gastvrijheid van deze mensen op. Succes maar weer de komende tijd, wij wachten nieuwsgierig weer op de volgende blog en foto’s.
    Groetjes fam Jansen

Leave a Reply