Avonturen in Albanië

Er staat een flinke rij auto’s voor de grens. Sommige automobilisten zijn uitgestapt, volgens mij gaat dit wel even duren.. Als we netjes in de rij aansluiten gebaren een paar mannen dat we de rij kunnen passeren. Vooraan aangekomen wordt er gebaard naar het raampje van de grenscontrole. Een man doet het raam open en binnen een paar minuten zijn we in Albanië! Een land waar ik (Robert) al lang naar uitkijk, want hier zal de cultuur nog meer veranderen.

In de eerste grote stad, Shkodër, staan we voor een deur met aan de zijkant een grote afbeelding met daarop fietsen en de letters WS (WarmShowers). Ook de mannen op de hoek van de straat wijzen ons naar deze deur. Als de deur open gaat en staat er een jongen, Sven, uit Nederland. Hij is een fietsreis door Europa aan het maken. Er verblijven ook twee Belgen die vanuit Griekenland naar het noorden van Europa fietsen. We weten niet wat ons overkomt, zo zie je zeven weken geen andere fietsers en nu zitten we in een huis vol fietsers. We verblijven bij Chuck en Susan uit de Verenigde Staten. Ze zijn gepensioneerd en tijdens hun fietsreizen hier beland, om te overwinteren. De volgende dag komt Tony uit Frankrijk, hij is onderweg naar Japan. Het bevalt ons goed en we blijven twee dagen. De afgelopen twee weken hebben we maar vijf dagen gefietst. Het wordt dus wel weer eens tijd om door te gaan.. Helaas sneeuwt het de volgende morgen, het is koud en het waait hard. We besluiten toch maar een dag te blijven.

 

Onderweg in Albanië

Er valt genoeg te zien onderweg. Er zijn veel mensen op straat, kraampjes, moskeeën, mensen op ezels en herders met hun schaapskuddes. Albanië voelt voor ons als een mix tussen Oost en West. Overal wordt vriendelijk naar ons gezwaaid en getoeterd. De eerste twee dagen fietsen we over de grote weg, maar dat is prima te doen. Het verkeer is hier niet zo snel en ze geven ons voldoende ruimte. Hoe verder we naar het zuiden fietsen hoe mooier en rustiger de wegen worden. Als we even geen kampeerplek kunnen vinden vragen we bij mensen thuis en even later zitten we met een glas wijn de oefenwedstrijd Albanië – Noorwegen te kijken.

Osumi Kloof

We willen graag naar de Osumi Kloof. Een klein probleem is dat de normale weg stopt in de kloof, en we zo’n 60 km terug moeten fietsen. We zien wel twee onverharde wegen op de kaart staan die naar de Permët vallei leiden. Een weg van 40 kilometer, waarvan ons vertelt is dat de kwaliteit heel slecht is. Ook zien we een weg van zo’n 20 kilometer, maar daar weet niemand ons iets over te vertellen. Mensen weten vaak ook niet wat wij allemaal kunnen met deze fietsen. Als een 4×4 terreinwagen er langs kan, dan kunnen wij dat ook. We besluiten de weg van 20 kilometer te nemen.

 

Een onverharde weg naar de Permët vallei

De eerste vijf kilometer, tot aan een klein dorpje, kunnen we fietsen. In het dorpje komen we een man tegen. Zelfs met een paar woorden Albanees kunnen we er met hem niet uitkomen. Zijn handgebaren voorspellen niet veel goeds voor de rest van de weg. Na het dorpje maken de autosporen plaats voor pootafdrukken van schapen. We beginnen ons nu zorgen te maken. We hebben geen zin om twee dagen terug te fietsen. Het pad wordt heel smal en we kunnen nog net via een riggel de bergwand passeren. We drukken de fietsen verder bergop en even later zien we we een landslide. We halen alle spullen van de fietsen en klimmen eroverheen. Er is al jaren niemand meer over deze weg gekomen, behalve herders met hun schapen. Op het hoogste punt van de weg, zo’n 1.000 meter, hebben we een prachtig uitzicht over de besneeuwde bergtoppen. We zetten ons tentje op en de volgende morgen dalen we af tot het kleine dorpje Ballaban. Als we daar langs een schaapskudde fietsen worden we belaagd door drie honden. Één op links en twee op rechts. We gaan tussen onze fietsen lopen en gebruiken deze als een soort van schild. De honden blijven ons volgen en er lijkt geen eind aan te komen. Ze blijven nog op redelijke afstand maar het is best angstaanjagend.

 
 
 

Vanuit Ballaban ligt een mooie nieuwe geasfalteerde weg die naar de Permët valley leid. Een mooie groene vallei met bergen van meer dan 2.000 meter hoog op de achtergrond. Ook is hier bijna geen verkeer. Onze laatste dag in Albanië verblijven we bij de Benja hot springs, een bijzonder mooie plek met een oude brug uit het Ottomaanse tijdperk. Een ideale plek om de tent op te zetten en onszelf en onze kleren te wassen. De volgende dag genieten we nog even van de vallei en vervolgens fietsen we Griekenland in. Op naar Athene!

 
 
 

Als je het leuk vind om meer foto’s van onze reis door Albanië te zien, klik dan hier.

4 Comments on “Avonturen in Albanië”

  1. Jullie deinsen ook niet terug voor welke uitdaging dan ook hè? 😉 wij gaan ook naar Albanië (juli?) En ben er al eens geweest, maar jullie foto’s en verhalen laten zien dat het zeer de moeite waard is om met de fiets Albanië door te steken! Veel succes verder! Leuk om jullie te volgen!!
    Groetjes Hilgien (ga in mei jullie ECHT volgen. En ook maar WS in Shkoder bezoeken;)

  2. Wat een prachtig avontuur. Mooie verhalen en prachtige foto’s.
    Veel succes op de rest van jullie reis.

  3. Echt geweldig wat jullie doen! Ik lees elke keer met veel plezier! Kijk uit naar volgende verhaal! Liefs uit Australië

  4. Dag Robert en Lynn, wat een belevenissen allemaal en wat een prachtige foto’s, super om te lezen en te bekijken. Veel succes in Griekenland goede reis naar Turkije. Een hartelijke groet van ons allemaal.

Leave a Reply